«علم همه چيز نيست، اما بسيار زيباست.» اين جمله تاريخي را پدر بمب اتم آمريكا به يادگار گذاشته است. رابرت اپنهايمر، گرچه دوراني را كه روي ساختار بمب اتم كار مي كرد و همچنين زمان انفجار آنها در هيروشيما و ناكازاكي ژاپن به اوج شهرت و اعتبار رسيد، اما پس از گذشت سال ها به اشتباه خود در توليد چنين سلاح مرگباري اعتراف كرد تا آنجا كه مخالفان زيادي عليه وي در دولت آمريكا پيدا شدند و او سرانجام از يكي از بزرگ ترين پروژه هاي اتمي دنيا به بيرون رانده شد. اپنهايمر سال 1904 در نيويورك چشم به جهان گشود و تحصيلات دانشگاهي خود را نيز در دانشگاه معتبري همچون هاروارد پشت سر گذاشت. البته او در دانشگاه كمبريج لندن نيز حضور داشت كه اين مساله موجب آشنايي وي با شناخته شده ترين محققان زمان خود شد. طولي نكشيد كه در كاليفرنيا به عنوان استاد دانشگاه مشغول به كار شد. در كنار تدريس، تحقيقات زيادي درخصوص الكترون و پوزيترون انجام مي داد و همچنين علاقه زيادي نيز به نظريه پرتو كهكشاني و جوانب مختلف آن داشت. با اين حال هيچ گاه فكر نمي كرد با آغاز جنگ جهاني در راس توليد يكي از مخرب ترين سلاح هاي تاريخ بشر قرار گيرد. در طول جنگ به عنوان مغز همه كاره براي توليد و آزمايش بمب اتم برگزيده شد. البته او از وجود ادوارد تلر سرشناس و چند نفر از محققان ديگر جهان نيز استفاده مي كرد. آمريكا براي عقب نماندن از پيشرفت هاي هسته اي شوروي سابق دست به هرگونه سرمايه گذاري مي زد و به همين منظور گروهي از زبده ترين دانشمندان هسته اي و فيزيك دنيا را در اختيار اوپنهايمر قرار داده بود. در سال 1945 و در حالي كه انفجار 2 بمب اتمي در هيروشيما و ناكازاكي ژاپن لكه سياهي در تاريخ نظامي آمريكا برجاي گذاشته بود، اوپنهايمر نيز به اشتباه خود پي برد و از قرار داشتن در راس چنين برنامه اي بشدت ابراز ناراحتي كرد. به اين ترتيب او از رياست آزمايشگاه ملي لاس آلاموس كناره گيري كرد تا مخالفت خود را با استفاده غيرصلح آميز از انرژي هسته اي نشان دهد. او با ادامه تحقيقاتش در خصوص اين انرژي ارزشمند همواره بر لزوم استفاده صلح آميز از انرژي هسته اي تاكيد داشت. با اين حال مخالفت هايش با توليد و تكثير تسليحات هسته اي موجب شد تا از تمامي برنامه هاي اتمي نظامي آمريكا رانده شود. وي در سال 1967 و به دليل ابتلا به سرطان حنجره درگذشت.